آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همینجاست بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است

فکر کن گریه چه زیباست بخند

صبح فردا به شبت نیست که نیست

تازه انگار که فرداست بخند

راستی آنچه که یادت دادم

پر زدن نیست که درجاست بخند

شش

به خدا آخر دنیاست بخند...!

منتظر نباش كه شبي بشنوي
از اين دلبستگي هاي ساده، دل بريده ام!
كه عزيز باراني ام را،
در جاده اي جا گذاشتم!
يا در آسمان، به ستاره ي ديگري سلام كردم!
توقعي از تو ندارم!
اگر دوست نداري، در همان دامنه ي دور دريا بمان!
هر جور تو راحتي! باران زده‌ي من!
همين سوسوي تو، از آن سوي پرده‌ي دوري
براي روشن كردن اتاق تنهاييم كافيست!
من كه اين جا كاري نمي كنم!
فقط گهگاه
گمان دوست داشتنت را در دفترم حك مي كنم!
همين!، اين كار هم كه نور نمي خواهد!
مي دانم كه به حرفهايم مي خندي!
حالا هنوز هم وقتي به تو فكر مي كنم
باران مي آيد!
صداي باران را مي شنوي ؟!

محبوبم! نمي‌دانم امشب با يک سري کلمه گنگ و بي‌مصرف که در مغزم به هم مي‌پيچند چطور مي‌توانم احساس تنهاييم را به گوش تو برسانم. واژه‌ها بي‌تابند و ياريم نمي‌کنند. مي‌داني؛ تو را کم دارم و دور از تو حتي يک نقطه کور هم نمي‌توانم بر کاغذ بکشم. چشمانم هم از سر شب باراني است!
روزها چه بي‌اعتبارند. مي‌نشيني، نگاه مي‌کني، عادت مي‌کني و دل مي‌بندي. اما زمان مثل رگبار بهاري به شيشه‌ات مي‌کوبد و مي‌گذرد. بدون اراده تو و بي‌آنکه بفهمي، ندا مي‌دهد که بايد عادتهايت را رها کني. زنگ ساعت که به صدا درمي‌آيد، مسافر ساکش را مي‌بندد، هواپيما در جلوي چشمانت به افق مي‌پيوندد و به وسعت تمام عالم، غربت نصيبت مي‌شود…
نمي‌دانم سهم من از خوشيهاي زندگي کم است، يا بديها هميشه زود به سراغم مي‌آيند. نمي‌دانم هميشه تو مرا تنها مي‌گذاري يا سرنوشت من با تنهايي گره خورده است؟ افسوس که تا جامه‌اي از عشق به تن مي‌کنم، روزگار با بيرحمي آن را مي‌درد و با ريسمان جدايي وصله مي‌زند...
افسانه حيات دو روزي نبود بيش
آن هم «کليم» با تو بگويم چه سان گذشت؟
يک روز صرف بستن دل شد به اين و آن
روز دگر به کندن دل زين و آن گذشت...

همیشه  منتظرتم خوب من...............

ای تنها ترین ستاره ی شبهای تارم ؛ با تو می خواهم بگویم اسرار نهانم ...

گوش فرا ده که چه می گویم !آری با تو هستم !!....

 با توام که روزگاری عشق و یکرنگی را به من هدیه کردی !

با توام که مرا با وجودت به اوج یکدلی رساندی !

من در چشمان زیبای تو مفهوم صداقت را با تمام وجودم آموختم !

تو با گرمی دستانت بذر عشق را در نهانم رویاندی !

من عمری با حرفهای زیبای تو به نقطه ای از زیبایی رسیده بودم !

 اکنون چه میگویی ؟؟از چه صحبت میکنی تو؟

من در دریایی از معرفت تو غرق می شدم و هراسی نداشتم !

عمری در کوچه ی مهر و وفا شانه به شانه ی تو قدم می زدم !

  عشق و یکرنگی ات را در کدامین کوچه پس کوچه های این شهر غریب گم کردی ؟

صداقت زیبایت را در کدامین خاک سرد روزگار مدفون کردی ؟
 
گرمی دستانت عمری مهمان دستان من بود ،

من این مهمان خوشایند را قسمتی از وجود خود کرده بودم !

 اکنون چه میگویی با من؟از چه صحبت میکنی تو؟

حال تو بگو چگونه قسمتی از وجودم را از خود برهانم ؟

تو بگو چگونه دلم را که سرشار از عشق و تمناست به کینه و نفرت فرا خوانم ؟

من در کدامین قصه به دنبال چشمان زیبای تو باشم ؟

چگونه مفهوم صداقت را از خاطرم بشورانم ؟

من تا کجای این دنیا این غم تلخ وسنگین را بر دوش کشم ؟

من در تلاش پر کردن این فاصله ها و تو در تلاش فرار از من و ایجاد این فاصله ها!......

و اکنون سکوت اختیار می کنم و چشمان سرشار از

 تمنایم را به چشمان معصوم و زیبایت می دوزم و می گویم :

چگونه وداع را با تو "ای عزیز دل" بدرود گویم ؟!؟!؟!؟!؟!

مرد رفت
رفت که بماند

زن بود
بود که نبود
نبود را ايفا ميکرد

و مرد ماند
ماند که بفهمد
شبها را
تنها مانده

و زن نيز ماند
ماند که بداند
روزها را
وا مانده

و مرد و زن
هر دو ماندند
تنهاي تنها

مرد مي رفت
زن ايستاد
گريه کرد
مرد ايستاد
خنديد

رفتند
خنديدند
ايستادند

زن رفت
رفت که رفت
مرد ايستاد
گريه کرد

بی صدا اسمتو فریاد میزنم..........

بی صدا   برا روزای شیرینمون گریه میکنم............

ولی گلم تو که بی من شادی پس شاد باش...........

شرمنده مجبور شدم اپ قبلی رو پاک کنم

 چون دیگه کسی رو واسه دوس داشتن ندارم

                                                     هرچی احساس نیازه مال من

                   هرچی حرفای قشنگه مال تو

                                            هرچی گوشه وکنایست مال من

                هرچی آهنگ قشنگه مال تو

                                            صدای ساز شکسته مال من

             کوه بیستون با نقشش مال تو

                                     تیشه ورنجش مال من

            هرچی آسمون صاف مال تو

                                  هرچی ابرای سیاهه مال من

          هرچی روزای بلنده مال تو

                               شبای سیاه ابری مال من

          اون شبای پرستاره مال تو

                               یه دونه ماه ونشونش مال من

                هرچی دریاست توی دنیا مال تو

                                        یه چیکه قطره بارون مال من

          تموم رنگهای عالم مال تو

                                       یه دونه رنگ قشنگش مال من

دوري را دوست دارم هر چند که دلتنگ و غريب مي‌شوم اما وقتي دوباره با يک بغل مهرباني در مي‌گشايي و صدايم مي‌کني، دلم مثل يک کهکشان وسيع مي‌شود.
شب را بخاطر تو دوست دارم که تا تولد سپيده صبح، دلواپس نيامدنت باشم. کسي که عاشق باشد مي‌داند که تمام طعم عشق به دلشوره‌هاي شبانه است. دوست دارم هميشه شبها تو را کم داشته باشم، تا وقتي چشم بر روي هم مي‌گذارم خوابت را ببينم و چشم که باز مي‌کنم در صبحي دوباره تو را به نظاره بنشينم.
سفر را بخاطر حس قشنگ خاطره دوست دارم. وقتي نيستي و لحظه‌هايم از وجود مهربان تو خاليست کنار قاب عکست، با خاطراتت زندگي مي‌کنم. اين انتظار بازگشت، تمام لذت زندگي من است.
سفر را بخاطر بازگشت دوباره تو دوست دارم. شب را بخاطر صبح با تو بودن و دوري را بخاطر آغاز دوباره مهرباني.
اينطور است که همه چيز - حتي تلخيها- هم بخاطر تو قشنگ و دوست داشتني است.

دیروز گذشت وامروز شد ...امروز درگذر است

وفردا میاید این را برای فردا ها مینویسم

بی تو از اخر قصه هام میترسم ولی .. باز
میخواهم بنویسم....بنویسم از تو ..وبرای تو
نوشتم وبارها خواهم نوشت  تا زمانی که قلبم می تپد برای تو
مینویسم تا شاید به پاکی قصه ی مادر بزرگ پی برد
هم اکنون قلمی بر میدارم وبرای سالها مینویسم 

سالها که من باشم وتو نباشی.........
 برای سالها که راهی غیر از راهی شدن وشکستن نخواهد بود
ورفتن ما چاره وختم تموم خنده هامون خواهد شد
برای سالها مینویسم که پریشون میشه موهایم 

ودل تو حتی به موی پریشون نمیاد
برای وقتی که هیچ کسی سراغ این کلبه ای ویرن نمیاد
ولی حالا که هستی .......... 
براي گرفتن دستهاي گرم تو دعا خواهم کرد
و اين را ميدانم که اين آرزو
پوشال و کاهي بيش نيست......
اما اين سخنم تصوير اميد بودن را،
به قلبم هديه مي دهد.............

كاش مي ديدم چيست؟؟؟  ؟؟؟ آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاري است
آه وقتي كه تو لبخند نگاهت رامی تابانی، بال  مژگان  بلندت را می خوابانی
وقتي كه تو،چشمانت ان جام لبالب از جانداروروی این تشنه ی جان سوخته
میگردانی موج موسقی عشق ازدلم میگذرد روح گلرنگ شراب درتنم می گردد
 دست ويرانگر شوق پرپرم مي كند... اي غنچه رنگين پر پر من در آن لحظه كه
 چشم تو به من مي نگرد. برگ خشکیده ی ایمان رادر پنجه ی باد ،رقص شیطان
 خواهش رادر اتش سبز،نور پنهانی بخشش رادر چشمه ی مهراهتزاز ابدیت را
میبینم بیش از این سوی نگاهت نتوانم نگریست اهتزاز ابدیت را یارای تماشایم
نیست کاش بگویی چیست انجه از چشم تو تا عمق وجود من جاریست........